't Zou me verwonderen mocht ik dit jaar nog een beter boek lezen dan De Zelfmoordclub van Arto Paasilinna. Dit is puur genieten van de eerste tot de laatste bladzijde.
In De Zelfmoordclub ontmoeten een failliete zakenman en een depressieve kolonel elkaar toevallig wanneer ze op dezelfde plaats zelfmoord willen plegen. Ze vinden troost bij elkaar en besluiten een waardigere manier te vinden om afscheid van het leven te nemen. Niet enkel voor henzelf, maar ook voor de duizenden andere Finnen die het niet meer zien zitten. Via een krantenadvertentie ronselen ze een grote groep depressievelingen. Met een luxe-bus rijden ze naar de noordkaap om er van de klippen in zee te storten. Althans, dat is de bedoeling. Want hoe dichter ze bij hun eindbestemming komen, hoe groter de levensvreugde van de reizigers wordt, gesterkt door de nieuwe vriendschapsbanden met hun lotgenoten.
De titel en de korte inhoud laten het ergste vermoeden, maar De Zelfmoordclub is geen zwaarmoedig en deprimerend werk. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het enthousiasme waarmee zakenman Onni Rellonen de collectieve zelfmoord wilt organiseren. "Als we met meer mensen zijn, zouden we een gemeenschappelijke therapeut kunnen inhuren, we zouden onze laatste dagen kunnen genieten van het leven! Het is altijd leuker om gezelschap te hebben dan alleen te zijn. We zouden de afscheidsbrieven voor de nabestaanden kunnen kopiëren, de nalatenschappen laten afwikkelen door een gemeenschappelijke notaris, dat zou kosten sparen... Misschien krijgen we zelfs korting op de overlijdensadvertenties als we met genoeg mensen zijn. We zouden het breed kunnen laten hangen, want er zou vast wel iemand met geld tussen zitten, rijken plegen tegenwoordig vaker zelfmoord dan je denkt. En er zouden een hoop vrouwen meedoen, ik weet dat er in Finland veel vrouwen rondlopen met zelfmoordplannen, en niet eens altijd de lelijkste, integendeel... Gedeprimeerde vrouwen zijn op hun eigen droevige manier aantrekkelijk..."
De subtiele humor, de tongue-in-cheek schrijfstijl van Paasilinna en de kleurrijke personages contrasteren mooi met het trieste onderwerp en maken van dit boek een echt meesterwerk.
De Zelfmoordclub - oorspronkelijke titel Hurmaava Joukkoitsemurha - verscheen bij uitgeverij Wereldbibliotheek (2004) en telt 239 blz. Vertaling: Annemarie Raas.
3 reacties:
Ah, deze wil ik nog eens gaan lezen. Heb jaren geleden genoten van zijn roman Haas. De omschrijving van De zelfmoordclub trok mij nog meer aan. Jouw positieve verhaal maakt me nog lekkerder voor dit boek.
Het citaat en jouw enthousiaste bespreking heeft mij al op weg gezet naar de boekhandel...
Bedankt voor de tip!
Na jouw lovende recensie ben ik dit schitterende tragi-komische boek ook gaan lezen en ik heb er enorm van genoten. Finse zelfspot en surrealisme ten top :-).
1000 x bedankt voor deze mooie tip!
Een reactie plaatsen