De laatste tijd lees ik meer boeken dan strips. Beter gezegd, ik besteed meer tijd aan het lezen van boeken dan aan het lezen van strips, want een strip heb je in een halfuurtje uit natuurlijk, terwijl je voor een boek toch minstens een week nodig hebt (tenzij je de ganse dag niks te doen hebt). Reden is dat elke roman die ik dit jaar koop of ontleen meer dan de moeite waard is. Eens in een boek begonnen, kan ik hem niet meer neerleggen, en dan blijft er weinig tijd meer over om nog strips te lezen, die ik wel blijf kopen, zodat mijn stripleesachterstand blijft groeien. 't Is me wat.
Maar ik kan beter terzake komen in plaats van veel te lange en weinig interessante inleidingen te schrijven. Ik ben namelijk lichtjes wild enthousiast over Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij van Jonathan Safran Foer. De titel is al even fantastisch als het boek zelf. Het debuut van de jonge Amerikaan, Alles Is Verlicht (binnenkort verfilmd met Elijah Wood in de hoofdrol), vond ik al prachtig, maar zijn tweede roman is echt fenomenaal.
In Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij staat Oskar Schell centraal, een begaafd negenjarig jongetje dat me wat aan Casper (van Casper & Hobbes) doet denken. Hij heeft 1001 hobby's, maar zijn levensvreugde krijgt een flinke knauw wanneer zijn vader omkomt tijdens de aanslagen op het WTC op 11 september. In de kamer van zijn vader vindt hij in een blauwe vaas een sleuteltje en een enveloppe waarop enkel de naam "Black" staat. Oskar denkt dat dit een boodschap van zijn vader is en schuimt vastberaden gans New York af om de eigenaar van de sleutel te vinden. Alleen wonen er nogal veel Blacks in New York... Het boek vertelt ook hoe de grootouders van Oskar elkaar hebben leren kennen. Dat gebeurde in dramatische omstandigheden. Ze woonden in Dresden aan het einde van de Tweede Wereldoorlog en je weet wel wat er toen met deze Duitse stad gebeurd is.
Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij is een aangrijpende, maar ook humoristische roman waarin Jonathan Safran Foer nog maar eens zijn verteltalent etaleert. Opmerkelijk zijn de vele foto's die in het boek staan. Jonathan Safran Foer schrikt er ook niet voor terug om op sommige bladzijden slechts een paar woorden te zetten of zelfs helemaal niets, om wat verder de zinnen zo dicht op elkaar te plakken dat de tekst letterlijk onleesbaar wordt. Dit lijken spielereien, maar ze storen geenszins en verhogen de betrokkenheid van de lezer bij het verhaal.
Het staat nu al vast dat Jonathan Safran Foer, als hij het niet te hoog in zijn bol krijgt, een grootse literaire toekomst tegemoet gaat. Hij probeert iets te doen aan het conservatieve imago van de literatuur. Hopelijk krijgen schrijvers als hij meer mensen opnieuw aan het lezen.
(Ik zie net op tv dat wielrenner Bram Tankink dit boek - al kan hij zich de titel niet meer goed herinneren - mee heeft genomen naar de Ronde van Frankrijk. Als dat geen ritoverwinning verdient...)
Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij - oorspronkelijke titel Extremely Loud & Incredibly Close - verscheen bij Anthos/Manteau (2005) en telt 375 blz. Vertaling: Gerda Baardman en Tjadine Stheeman.
1 reacties:
Zojuist heb ik Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij uitgelezen. Ik vond het een onbevredigend boek. De gekozen vormexperimenten vond ik eerst wel interessant, maar al snel begon het me tegen te staan. De drie verhaallijnen (grootmoeder, grootvader en Oskar zelf) lopen mooi door elkaar, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat alleen de ontroerende en humoristische zeggingskracht van de verhaallijn van Oskar me echt kon boeien.
Uiteindelijk eindigde het boek voor mij in een deceptie: ik vond het verhaal niet af. Uiteindelijk krijgt Oskar antwoorden op vragen die hij niet gesteld heeft en blijven de echt relevante vragen onbeantwoorde voor hem.
Ik vond het boek bij tijd en wijle mooi geschreven, heeft een aantal interessante vormelementen in zich, maar kon me uiteindelijk toch niet bevredigen.
Een reactie plaatsen