Er zijn geen zekerheden meer. Tot voor kort kon ik iedereen het ganse oeuvre van Arto Paasilinna van harte aanbevelen. Enfin, toch de boeken die in het Nederlands vertaald zijn. Maar na het lezen van De Tien Minnaressen moet ik toegeven dat de Fin ook eens wat minder in vorm is. Humor is een wezenlijk onderdeel van 's mans werk, maar waar dit in zijn vorige boeken die ik las ten dienste stond van het verhaal, is in De Tien Minnaressen eerder het omgekeerde het geval.
De plot stelt deze keer niet veel voor. Grootindustrieel Rauno Rämekorpi wordt zestig en verzuipt na afloop van het verjaardagsfeestje haast in de bloemen, champagne en kaviaar. Maar in plaats van dit alles weg te gooien, besluit de oude snoeper langs te gaan bij zijn vriendinnen in de hoop om als dank voor de geschenken met hen van bil te kunnen gaan. Rond Kerstmis doet hij dit verkleed als kerstman nog eens over.
Het boek doet wat denken aan een Franse komische film, met veel gepraat en situatiehumor, maar eigenlijk nooit echt grappig. Ook het einde is een regelrechte anticlimax. Doorheen het ganse boek maakt Paasilinna gewag van een spetterend einde, waarin de vrouwen wraak nemen op de overspelige grootindustrieel. Maar zelfs daarvoor ontbrak het de auteur aan inspiratie.
De enige interessante momenten zijn wanneer Rauno Rämekorpi zich opwindt over de huidige maatschappij. Van de mens heeft hij geen hoge pet op. "Een God die zo erg in gebreke was gebleven, verdiende het niet uitgebreid te worden aanbeden. (…) Als een dergelijke schepper zijn fabriek binnenmarcheerde voor een baan als ingenieur op de afdeling productontwikkeling en daarbij de mens als meesterproef aandroeg, zou hij bij hem in ieder geval niet aan de bak komen." Verder heeft hij nog zijn eigenzinnige mening over het communisme, het alcoholisme bij de Finnen, huiselijk geweld…
Dat Paasilinna beter kan, bewees hij al met boeken als De Zelfmoordclub of Wees Genadig. Hopelijk haalt het volgende vertaalde werk opnieuw dit niveau.
De Tien Minnaressen - oorspronkelijke titel Kymmenen riivinrautaa - telt 239 blz. en is een uitgave van Wereldbibliotheek (2007). Vertaling: Annemarie Raas.
3 reacties:
Volkomen gelijk. Ik kwam tot dezelfde conclusie. Bedankt voor de link, trouwens. En veel plezier met Wat is de wat. Als plezier het goede woord is, tenminste...
Het idee voor een aparte boekenblog heb ik van jou gepikt. Dus een link was wel het minste wat ik kan doen ;-) Deze blog staat nog niet 100% op punt, maar dat komt nog.
"Wat is de Wat" zou wel eens het boek van het jaar kunnen worden. Na 100 blz. ben ik zeer onder de indruk
Vandaar het déjà vu-gevoel ;-) Nee, grapje. Veel succes ermee!
Een reactie plaatsen