Openingszin: "De granaat suisde gierend omlaag en spleet moeiteloos lucht en hemel."
Blz. 100: "Het is dus zaak om eerst degene te elimineren die waarschijnlijk van plan is op jou te schieten."
Score: ****
Elke namiddag, om vier uur precies, verschijnt hij uit zijn appartement, haalt zijn cello boven en speelt het Adagio van Albinoni. Precies op de plek waar tweeëntwintig mensen werden gedood door een granaat terwijl ze in de rij stonden om brood te kopen. De cellist speelt evenveel dagen als er slachtoffers vielen. De celloklanken steken schril af tegen de normale geluiden die in het belegerde Sarajevo te horen zijn: geweerschoten, granaatinslagen en mortiergeknal.
In De Cellist van Sarajevo volgen we gedurende tweeëntwintig dagen het leven van drie inwoners van de stad. De jonge vrouw Pijl verdedigt als uitstekend sluipschutter de stad tegen de belegeraars. Bakker Kenan trekt beladen met jerrycans naar de andere kant van de stad om drinkwater in te slaan. Dragan, die zijn vrouw en zoon net op tijd naar het buitenland heeft kunnen sturen, gaat de straat op om brood te kopen. Uiteraard leidt Pijl een gevaarlijk leven. Maar ook Kenan en Dragan zijn hun leven niet zeker. Zich op straat begeven betekent hopen dat ze niet in het vizier genomen worden door een van de vele sluipschutters die zich in de bergen rond Sarajevo bevinden.
De Cellist van Sarajevo is een aangrijpende roman die erg overtuigend het leven in het belegerde en verwoeste Sarajevo schetst. Iets alledaags als het oversteken van een kruispunt is vergelijkbaar met het spelen van Russische roulette. Opmerkelijk is dat de auteur, Steven Galloway, een Canadees is, die dus de belegering van Sarajevo niet in levenden lijve heeft meegemaakt. Dit blijkt helemaal niet uit het boek dat leest als een ooggetuigenverslag. Galloway heeft zich duidelijk goed gedocumenteerd. Door het leven in de stad te vertellen vanuit drie verschillende invalshoeken (en generaties), toont hij een geloofwaardig beeld van het alledaagse leven in Sarajevo dat van april 1992 tot februari 1996 het langste beleg van een stad in de moderne geschiedenis te verduren kreeg.
De cellist van Sarajevo heeft trouwens echt bestaan. Galloway liet zich inspireren op Vedran Smajlović, waarvan een foto op de cover van het boek staat. Smajlović was naar verluidt niet echt blij was met zijn optreden in de roman. Niettemin schreef Steven Galloway een knap boek dat nog lang blijft nazinderen.
De Cellist van Sarajevo - oorspronkelijke titel The Cellist of Sarajevo - verscheen bij uitgeverij Podium (2008) en telt 239 blz. Vertaling: Gerda Baardman en Wim Scherpenisse.
0 reacties:
Een reactie plaatsen